Saturday, August 17, 2013

நாங்க B.E, M.E, படிக்க போறோம்..,,, நாளைக்கு ???



நான் கற்ற கல்வி என் சமூகத்திற்கு உதவவில்லை என்றால் என்னை நானே சுட்டுக்கொள்வேன் என்றார் டாக்டர் அமேத்கர். இன்றைக்கு தமிழ்நாட்டில் வருடத்திற்கு 2 லட்சம் இன்ஜினியரிங் மாணவர்கள் வெளியே வருகிறார்களாம். ஆனால் அவர்கள் கற்ற கல்வி இந்த சமூகத்திற்கு இல்லை குறைந்தபட்சம் அவர்களுக்கே உதவுவதாக இருப்பதில்லை என்று தான் தோன்றுகிறது.
4 வருஷம், 8 செமஸ்டர், 48* பேப்பர், 20*லேப், ப்ராஜெக்ட் இத்தனையையும் சந்திக்கும் மாணவன், கற்றுகொள்வதை காட்டிலும் பிழைத்துக்கொள்வதை தான் அதிகம் விரும்புகிறான். சும்மா சொல்லவில்லை, உங்களுக்கு அருகில் ஒரு 100 மீட்டர் சுற்றளவிற்குள் உத்தேசமாக ஒரு பொறியியல் மாணவன் நிற்கக்கூடும். ‘வாட் இஸ் என்ஜினியரிங்? என்று ஒரே கேள்வியை மட்டும் கேட்டு பாருங்கள். பதில் சொல்ல என்ன பாடுப்படுவார்கள் என்று புரியும். ஆனால் அப்படிப்பட்டவர்ளே ஃபேஸ்புக்கிலும், ஜி+லும் 'Proud to be an engineer' என்று குரூப் ஆரம்பித்து, அதில் 'My reaction when my HOD scolds me' என்று சந்தானம், கவுண்டமணி போன்ற காமெடி நடிகர்களின் வித்தியாசமான் முகபாவனைகளை பதிவேற்றுவார்கள். இது தான் proud to be an engineer ஆம்.
ஏற்கனவே இந்த விஷயத்தை வைத்து, கோட்டு சூட்டோடு டாக் ஷோக்காரர்களும் தங்களது டி.ஆர்.பி.யை  நிறையவே ஏற்றிக்கொண்டுவிட்டனர். இருந்தும் மாற்றமில்லை. ஆயுத பூஜைக்கு பொரிகடலை விற்பதை போல் பொறியியல் சீட்டுக்களையும் வாரி வழங்குகிறது அண்ணா பலகலைக்கழகம். எல்லாரும் மோகத்திலும் வேகத்திலும் போய் விழுகிறார்கள். ராப்பகலாய் படித்து பாஸ் ஆகிறார்கள். ஆனால் 8 வது செமஸ்டர் முடித்து வேலை தேடும் படலத்திற்கு வரும்போது அதுநாள் வரை அந்த படிப்பின் மீது இருந்த  ஆசை, ஈர்ப்பு, காதல் எல்லாம்   காணாமல் போய்விடுகிறது. ஏண்டா என்ஜினியரிங் படிச்சோம் என்ற புலம்பல்களை  சர்வ சாதாரணமாக கேட்க முடிகிறது
சமீபத்தில் படித்த ஜோக் ஒன்று ஞாபகத்திற்கு வருகிறது , ‘உன்னையெல்லாம் என்ஜினியரிங் படிக்க வச்சு ரோட் ரோடா வேலை தேடி அலையவிட்டிருக்கனும்டா, உனக்கு போய் நாலு ஆடு மாட வாங்கி கொடுத்து உன்ன உருப்புட வச்சேன்ல இப்டிதான் பேசுவஎன்று ஒரு தந்தை பேசுவதை போல் வரும்.
12வது முடித்ததும், தான் சாதிக்கக்கூடிய துறையை எது என்பதை கண்டுகொள்ளவதற்கான ஆற்றலை இன்றைய பள்ளி கல்வி முறை மாணவனுக்கு வழங்கவில்லை. ‘அதை படிடா’ என்று பெற்றோர் சொல்வதும் பேருக்கு பின்னால பி.இ.,  முன்னால Er. என்ற வார்த்தைகளின் கவர்ச்சியும் தான் அந்தப்பக்கம் செல்ல வைக்கிறது. ஆண்களின் நிலை இப்படி பெண்களின் கதையே வேறு, பெண் பிள்ளைகளை பெற்றவர்கள் மகளை பி.இ. படிக்க வைத்துவிட்டால் எப்படியும் ஒரு M.E. அல்லது M.B.A மாப்பிள்ளைக்கு கட்டிக்கொடுத்துவிடலாம் என்று கல்யான கணக்கு போட்டுத்தான் கல்லூரிக்கு அனுப்புகிறார்கள்.
எனக்கு தெரிந்தே கல்லூரியில் ஒரு பெண்ணுக்கு 2-ம் ஆண்டு படிக்கும் போதே திருமணம் ஆனது. மாப்பிள்ளை எம்.இ. முடித்துவிட்டு வேறு கல்லூரி ஒன்றில் விரிவுரையாளராக இருந்தார். கூடவே  பி.எச்.டி.க்காக கையிடை தேடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்றும் சொன்னார்கள். திருமணம் செய்துகொண்ட அந்த மாணவி மூன்றாமாண்டு படிக்கும் போது  நிறைமாத கர்ப்பினியாக தேர்வறைகளுக்கு வந்து போன காட்சி விழிமுன் விரிகிறது. அதற்கு பின் போராடி சிரமப்பட்டு டிகிரி வாங்கியவர், இப்போது குழந்தை குடும்பம் என்று வாழ்க்கையை கழித்து வருகிறார். இதற்கு ஏன் பொறியியல் டிகிரி,  அன்றாட குடும்ப வாழ்க்கை தான் என்று முடிவான பின் பெற்றோர்கள் எதற்காக பொறியியலை தேர்வு செய்ய வைக்க வேண்டும்.
மேல்சொன்ன மாணவிக்கும் பொறியியல் படித்துவிட்டு பி.பி.ஓ , கே.பி.ஓ என்று சம்பந்தமில்லாமல் வேலைக்கு செல்லும் மாணவர்களுக்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை. பெற்றோர்களின் முடிவும் கனவும் பிள்ளைகளின் தோல்களில் இறக்கிவைக்கப்படுகிற போது, அவர்களின் கனவை நிறைவேற்ற முடியாமல் போய்விடக்கூடாது என்று அவர்களும் இப்படி கால் செண்டர் கனவாண்களாக மாறிவிடுகிறார்கள்.

பேஷனுக்காக கூட்டத்தோடு கூட்டமாக பி.இ. படிப்பை தேர்வு செய்யாமல், அதில் ஆர்வமும் தனியாக சாதிக்க வேண்dடும் என்ற எண்ணம் இருந்தால் மட்டுமே அந்தப்பக்கம் செல்வது நன்று.

1 comment:

  1. பேருக்கு பின்னாடி இருக்கே B.E அது நீ அர்த்தம் புரிஞ்சு படிச்சு வாங்கின பட்டமா?நான் கரையேறிட்டேன் ,நீங்க எப்போ கரை எறப்போறேள் அப்டின்னு சார் மத்த B.E யை பாத்து கேட்கிற மாதிரி இருக்கு பாஸ் .

    ReplyDelete