Monday, December 28, 2015

சினிமா மோகமும் அரசியல் விழிப்புணர்வும்!


பணி முடிந்து நேற்று அறைக்கு சென்றிருந்தேன். அறை நண்பர்கள் எல்லாரும் ஐடித்துறையை சார்ந்தவர்கள். பங்களிக்காத விஷயங்களுக்கு கூட சட்டென எதிர்வினையாற்றும் இந்திய மனநிலையில் ஊறிப்போனவர்கள் அவர்கள். ‘என்ன மாமா கேப்டன் இப்புடி பண்ணிட்டாரே, உங்கள எவனும் மதிக்காட்டானுக போலஎன்று குத்தலாக பேச ஆரம்பித்தனர்.

என் அறை நண்பர்கள் மட்டுமல்ல, எல்லாருமே இன்றைக்கு ஊடகங்களை விமர்சிக்கிற ஆரோக்கியமான காலம் உருவாகியுள்ளது. ஆனால் விமர்சனங்களும் அவை முன் வைக்கப்படுகிற விதமும் எத்தனை ஆரோக்கியமானவை என்பது தான் கேள்விக்குறி.

நிருபர்கள் ஒன்றும் தப்பு செய்யாமலில்லை. மனோரமா இறந்த போது, கேபிள் கட் ஆகிவிட்டது என்று ஒரு விஐபியை 3-வது முறையாக மாலை வைக்கச் சொன்னது, அழகிரியை ஏர்போர்ட்டில் மடக்கியது, இளையராஜாவிடம் பீப் சாங் பற்றி கேட்டது, தமிழக சட்டப்பேரவை வளாகத்தில் சரத்குமாரை மடக்கி வியாபம் ஊழல் குறித்து கருத்து கேட்டது, அழகிரிய எப்போ சார் பிஜேபிக்கு கொண்டு வருவீங்க என்று நெப்போலியனை நெளிய வைத்தது, ஜி.ராமகிருஷ்ணனிடம் தா.பாண்டியன் பற்றி கேள்வி எழுப்பியது என்று ஏராளமான அபத்த கேள்விகளை கேட்கும் ஊடக நண்பர்களுடனான கூட்டத்தில் நானும் நின்று நொந்திருக்கிறேன்.

அதே நேரத்தில், மவுலிவாக்கத்தில் ஜெயலலிதாவை கேள்வி கேட்ட ஒரு நிருபர், அறிவாலயத்தில் நேர்மையான கேள்வி ஒன்றை ஸ்டாலினிடம் கேட்டு , திமுகவினரால் தாக்குதலுக்கு ஆளாகவிருந்த ஒரு நிருபர், வெள்ளத்தின் போது தென் சென்னையில் குவிந்திருந்த மொத்த கவனத்தையும் வட சென்னை பக்கம் திருப்பிவிட்ட ஒரு புகைப்படக்காரர் என்று அறம் சார்ந்து இயங்கும் ஊடகவியாலளர்களையும் கண்டு வியந்திருக்கிறேன்.

விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் யாரும் இல்லை. அதற்காக ஒரு அரசியல் கட்சி தலைவர்த்தூ என்று துப்புகிற அளவுக்கு ஊடகவியலாளர்கள் அவ்வளவு மோசமாகிவிடவில்லை. ஜெயலலிதாவிடம் கேள்வி கேட்க திராணியில்லையே என்று காரி உமிழும் விஜயகாந்திற்கு அரசியல் சார்ந்த ஒரு சுயநலம் இருக்கிறது. நிருபர்களுக்கு அப்படி ஏதுமில்லை.

8 சதவீத தமிழக மக்களின் ஆதரவோடு, 28 எம்.எல்..க்களை பெற்று, எதிர்க்கட்சி தலைவர் அந்தஸ்துடன் சட்டப்பேரவையில் எத்தனை கேள்விகளை கேட்டிருக்கிறார் விஜயகாந்த். இந்தக் கேள்வியை பல முறை அவரிடம் ஊடகவியலாளர்கள் கேட்டிருக்கின்றனர். ‘அங்க போனா மட்டும் என்ன சார் நடக்க போவுதுஎன்று கோபமாகவும், சிரித்துக் கொண்டும், முறைத்துக் கொண்டும் ஒரே பதிலை வெவ்வேறு மாடுலேசனின் சொல்லி வந்த விஜயகாந்திடம், யாரும்த்தூஎன்று உமிழவில்லை.

நம்பி வாக்களித்த மக்களின் மூலம் கிடைத்த வாக்கு வங்கியை காட்டி ரகசியமாக கூட்டணி பேச்சுவார்த்தைகளை(?) நடத்தி தேர்தலுக்கு முதல் வாரத்தில் கூட்டணியை அறிவிக்கின்ற விஜயகாந்தும் ஒரு ஊடக முதலாளியே. இதுவரை இருந்தவர்களுக்கெல்லாம் மாற்று என்று கட்சி ஆரம்பித்த விஜயகாந்த், இப்படிப்பட்ட மாற்றங்களை தமிழக அரசியல் வெளியில் தருவார் என்று யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

அடுக்குமொழியில் பேசி பொதுமக்களை ஏமாற்றிய அரசியல்வாதிகளுக்கு மத்தியில், மனதில் பட்டதை அப்படியே பேசுகிறார் விஜயகாந்த் என்று ஆதரிக்கிறவர்கள், மனதில் பட்டதை பாடிய சிம்புவை வறுத்து எடுத்தது ஏன்? மனதில் படுவதையெல்லாம் எல்லோரும் பேச ஆரம்பித்தால் இன்னொரு உலகப்போரே மூண்டுவிடும்.

ஒரு தந்தையாக மகனின் படத்துக்கு லொக்கேசன் பார்க்க மலேசியா, சிங்கப்பூர் என்று பல முறை பறக்க முடிந்த விஜயகாந்தால், எதிர்க்கட்சி தலைவர் என்ற முறையில் மக்கள் பிரச்சினைக்காக கடந்த நான்காண்டுகளில் ஒருமுறை கூட சட்டப்பேரவைக்கு செல்ல முடியவில்லை. அண்ணா, கருத்திருமன், எஸ்.ஆர்.பி, மூப்பனார் போன்ற எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களைக் கண்ட தமிழக சட்டப்பேரவை வரலாற்றில், செயல்படாத ஒரு எதிர்க்கட்சித்தலைவராக வலம் வந்த விஜயகாந்த் நேற்று காரி உமிந்தது ஒரு நிருபர்கள் மீது மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் இன்றைய கட்டமைப்பின் மீது.

தமிழக மக்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வு சினிமா மோகத்திலிருந்து கட்டமைக்கப்பட்டதன் விளைவு தான் செம்பரம்பாக்கம் ஏரி கொடுமைகளும், காரி துப்பும் நிகழ்வுகளும். இதை நாக்கை பிடுங்கிக் கொண்டு ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.


Friday, November 27, 2015

‘ஸ்டார்ட் அப்’ நிறுவனங்களை கொண்டாடுகிறதா நம் அரசு


“‘ஸ்டார்ட் அப்' (புதிதாகத் தொடங்கப்படுகிற சிறு நிறுவனங்கள்) என்பது எனது மனதுக்கு நெருக்கமான ஒன்று. நான் குஜராத்திலிருந்து கடந்த ஆண்டு டெல்லி வந்தபோது, எனது தலைமையிலான அரசை ஒரு ஸ்டார்ட் அப் என்றே நினைத்தேன். ஸ்டார்ட் அப் என்பது முன்னேற்றத்துக்கான இன்ஜின். இன்று இருக்கும் பல பெரிய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் எல்லாம் ஒரு காலத்தில் ஸ்டார்ட் அப் ஆகவே ஆரம்பிக்கப்பட்டவை!"

அமெரிக்காவுக்குச் சமீபத்தில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டிருந்த பிரதமர் நரேந்திர மோடி, ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் உருவாக வேண்டும் என்பதற்காக சான் ஜோஸ் நகரில் பேசிய வார்த்தைகள்தான் மேலே இருப்பவை.

இந்தியாவின் மெட்ரோ நகரங்களான டெல்லி, கொல்கத்தா, மும்பை, சென்னை தவிர பெங்களூரு, ஹைதராபாத்தில் ஒவ்வொரு எம்.என்.சி. நிறுவனங்களையொட்டி லட்சக்கணக்கான ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன. தனது அரசையே ஒரு ஸ்டார்ட் அப் என்று அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு பெருமைப்படுகிற மோடி, ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களுக்காக என்ன செய்தார், சுதந்திரம் அடைந்த இத்தனை ஆண்டுகளில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட திறன் மேம்பாட்டு அமைச்சகம் என்ன செய்தது என்று ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களை நடத்தி வரும் சிலரிடம் பேசிய போது, ‘மோடி பேச்சு, காத்தோட‌ போச்சு' என்கின்றனர் அவர்கள்.

இது தொடர்பாக 4 ஆண்டுகளாக ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனம் ஒன்றை நடத்தி வரும், வெல்கினிடம் பேசினோம். ரொம்பவே சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் அவர். பேப்பர் போடும் பையனுக்கு இணையாகத் தனது தயாரிப்புகளைக் கொண்டுசேர்க்கக் கதவுகளைத் தட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்.

கல்லூரி இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும்போதே அவருக்குச் சம்பளத்துக்குப் பணிக்குப் போக ஆசையில்லையாம். அவரைப் போலவே, மன நிலை கொண்ட சிலர் இணைந்து 4 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தனர். இன்றைக்கு ஓரளவு போய்க்கொண்டிருக்கிறது. ஆண்டுக்கு ரூ.20 லட்சம் டர்ன் ஓவர் என்கிறார் வெல்கின். ஆனால், 2 லட்சம் கடன் கேட்டால் பொதுத்துறை வங்கியிலிருந்து உள்ளூர் வட்டிக்கடைக்காரர் வரை ‘போய்ட்டு வாப்பா' என்கின்றனராம்.

"ஸ்டார்ட் அப் என்பது பலருக்குக் கனவாக உள்ளது. கஷ்டப்பட்டு ஒரு நிறுவனத்தைத் தொடங்கி ஒரு புராடக்ட்டை உருவாக்கினால், அதனைச் சந்தையில் கொண்டு சேர்ப்பதற்கு ஒரே நேரத்தில் 10 பிரசவ வலியை அனுபவிக்கும் துன்பங்கள் துரத்தியடிக்கும். அதையும் செய்து முடித்தால், கிளையன்ட்டுகளைக் குழப்பி விட கன்ச‌ல்டன்ஸிக்காரன் ஏதாவது புது உத்தியைக் கையாளுவான். இதற்குப் பயந்தே பல ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் தங்கள் தயாரிப்புக்கான சந்தை விலையில் 80 சதவீதத்தை கன்சல்டன்சிகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய அவல நிலையும் உள்ளது" என்கிறார் வெல்கின்.

அரசுத் தரப்பிலிருந்து இதற்காக எந்த ஒரு உதவியும் கிடைப்பதில்லை. வெளிநாட்டு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்காகப் பல ஆயிரம் கோடிகளை ஒதுக்கும் அரசு, தன்னம்பிக்கையாலும், லட்சியத்துடன் புதிய நிறுவனங்களைத் தொடங்குகிற இளைஞர்களுக்குப் பெரிதாக எதுவும் செய்வதில்லை என்பது ஐ.டி. நிறுவனம் ஒன்றை நடத்தி வரும் பிரபுவின் குற்றச்சாட்டு.

அவர் மேலும் கூறும்போது, "சினிமா சான்ஸுக்காகப் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு வருபவர்களை எப்படி சிலர் ஏளனம் செய்வார்களோ அதேபோலத்தான் ஸ்டார்ட் அப் என்று யோசனைகளை ஃபைல்களில் அடக்கி எடுத்துச் செல்பவர்களையும் இந்தச் சமூகம் பார்க்கிறது. குடும்பத்தில்கூட ஸ்டார்ட் அப் என்று பேச்செடுத்தாலே ‘உருப்படுற வழிய பாரு' என்று வசை வார்த்தைகள் விழுகின்றன. இதற்காகவே ஸ்டார்ட் அப் வேண்டாம் என்று மாதச் சம்பளத்துக்கு எம்.என்.சி. சுழலில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள் பல இளைஞர்கள்" என்கிறார் பிரபு.

ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களுக்கு என்று பெரிய கெடுபிடிகள் இருக்கக் கூடாது. ஒரு நிறுவனத்தைத் தொடங்குவதற்கான விதிமுறைகளைத் தளர்த்த வேண்டும். வங்கியில் சென்று கடன் கேட்டால் தராவிட்டாலும் பரவாயில்லை. எங்களின் எண்ணங்களைக் கொச்சைப்படுத்தும் விதமாகப் பேசக் கூடாது என்று சொல்லும் வெல்கின், "பிரதமர் சொன்ன ‘மேக் இன் இந்தியா', ‘டிசைன் இன் இந்தியா' எல்லாமே வெளிநாட்டுக்காரர்களுக்குத்தான். நாம் நிலத்தையும் வளத்தையும் கொடுத்துவிட்டு குறைந்த ஊதியத்துக்கு உத்தரவாதமின்றி பணி செய்ய வேண்டும்" என்கிறார்.

நாஸ்காம், சி.ஐ.ஐ. போன்ற அமைப்புகள் அவ்வப்போது ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களை வெளியில் கொண்டு வருவதற்காகச் சில மாநாடுகளை நடத்துகின்றன. ஆனால் அவை மட்டுமே போதாதே!
தனது அரசையே ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனம் என்று சொன்ன பிரதமர், நாட்டிலுள்ள ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் அனைத்தையும் குறைந்தபட்சம் ஒரு நகராட்சி அளவுக்காவது முக்கியத்தும் கொடுத்துக் கவனித்தால் போதும் என்பதுதான் அந்நிறுவனங்களை நடத்துவோரின் எதிர்பார்ப்பு.
- மணிகண்டன்
நன்றி : தி இந்து.

Thursday, October 22, 2015

சிதறும் நினைவுகள்..



ஆயுதங்களை என்னதான்
கழுவியெடுத்தாலும்
ஐப்பசி மழை தன் பங்குக்கு
வந்து விழுகிற ஆயுத பூஜைகள்
எப்போதும் ஈரமானவை,

பப்ளிக் எக்ஸாமுக்கான
பிராக்டிக்கல் நோட்டின்
நடுமத்தியில் பாட்டி சந்தன குங்குமமிட்ட
ஆயுத பூஜையொன்றில்
சரஸ்வதி
தீவிரமாய் வேண்டப்பட்டாள்,
சித்தப்பாவின் டிவிஎஸ் 50,
துருவேறிய சைக்கிள்,
பிபிஎல் டிவி, மண்வெட்டி
என தொடங்கி ஆடு மாடுகளையும்
குட்டி குளுப்பானுகள் அலங்கரித்த போது
பொங்கலாக மாறியதொரு
ஆயுத பூஜை,

ஆயுத பூஜைகள்
பற்றிய பால்ய நினைவுகள் யாவும்
பெருநகரின் மூச்சு முட்டும்
தெருவொன்றில்
ஆட்டோக்காரர்கள் உடைக்கும்
பூசணியாக சிதறிக்கொண்டிருக்கிறது..

Tuesday, October 13, 2015

எதுவும் கடந்து போகும்!!


சென்னை ஈசிஆரில் ஷேர் ஆட்டோ ஓட்டுகிற ட்ரைவர்கள் மிகுந்த பெருந்தன்மைக்காரர்கள். ஆட்டோவில் ஏறுகிற பயணி ஒருவருக்கு தங்களது இருக்கையையே பகிர்ந்தளிப்பார்கள். ஆட்டோவில் ஏறும் முதல் அல்லது கடைசி ஆளுக்கு அந்த பாக்கியம்(?) கிடைக்கும். ட்ரைவர் இருக்கையில் ஒன் சைடாக அமர்ந்து சைடு கம்பியை பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். நேற்றிரவு அந்த பாக்கியம் எனக்கு கிடைத்தது.

திருவான்மியூர் பேருந்து நிலையம் அருகிலிருந்து புறப்பட்ட ஆட்டோ, அடுத்த சில நிமிடங்களில் மருந்தீஸ்வரர் கோயில் பக்கமாக நின்றது. சாலையை அடைத்துக் கொண்டு ஒரேக்கூட்டம். கூட்டத்தின் இடுக்கில் புகுந்து ஆட்டோ டிரைவர் சாமர்த்தியமாக முன்னேறினார். கூட்டத்திலிருந்து வேகமாக ஓடி வந்த ஒருவர், ‘லவ் மேட்டருபா. பயல, சாத்து சாத்துனு சாத்துறானுக’ என்றவாரு ஆட்டோவில் தொற்றிக் கொண்டார்.

சென்னையில் இப்போதெல்லாம் சினிமா சூட்டிங் நடந்தால் கூட கூட்டம் கூடுவதில்லை, ஆனால், யாரையாவது போட்டு மிதிக்கிறார்கள் என்றால் மொத்த பேரும் அசம்பிள் ஆகி விடுகிறார்கள். இதே மாதிரியான காட்சிகளை பூக்கடை அருகிலும், புரசைவாக்கம் மேகலா தியேட்டர் வாசலிலும், தி.நகர் பக்கமும் பல முறை கண்டிருக்கிறேன். யாராவது அம்பி விக்ரம் மாதிரி ஆள் வரும் வரை, சிக்கும் நபர் சின்னா பின்னமாகிக் கொண்டிருப்பார்.  காவல் துறை  நிச்சயம் வராது. சினிமாவிலாவது கடைசியாக வந்து நீ பாத்தியாயா  என்பார்கள். நிஜத்தில் அதுக்கூட இல்லை.

திருவான்மியூரில் அடி வாங்கியவருக்கு காதல் பிரச்சினை என்றதும், மனசு பல கோனங்களில் படபடக்க தொடங்கியது. அந்தப் பெண் எங்கே இருக்கிறார். சாதி பிரச்சினையா, கள்ளக் காதலா, டார்ச்சர் செய்ததால் வந்த வினையா என்று என்னன்னமோ யோசிக்க தோன்றியது. இப்படி அடிப்பதோடு விட்டுவிடுவார்களா இல்லை, இளவரசன் , கோகுல்ராஜ் போல ஏதாவது ஆகிடுமா என்றெல்லாம் அலைபாய்ந்தது மனசு.

அந்த பெயர் தெரியாத வாலிபரை பார்த்த போது, ஜெயவேலின் ஞாபகம் தான் வந்தது. தஞ்சை வாண்டையார் கல்லூரியில்  பி.எஸ்சி பாட்டனி படித்துக் கொண்டிருந்த ஜெயவேல், ஒரு முறை பட்டுக்கோட்டை சென்ற போது, மேல உளூர் அருகே பஸ்ஸை தேக்கி  ஒரு கும்பல் ஜெயவேலை கீழே இறக்கி பிய்த்து எடுத்துவிட்டது. அந்த ஊரைச் சேர்ந்த சக மாணவியை காதலித்ததால் உறவுக்காரர்கள்  கதக்களி ஆடினார்களாம்.

அப்போது நான் 12-வதில் இருந்தேன். ஜெயவேலுக்கு இப்போது 30–ஐ தாண்டிவிட்டது. உறவுக்கார பெண்ணை கல்யாணம் செய்து கொண்டு திருச்சியில் செட்டில் ஆகிவிட்டார். சமீபத்தில் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்த போது, அந்த பி.ஏ ஹிஸ்டரிக்காக அவர் வாங்கிய அடிபற்றி கேட்டேன்.  

‘12 வயசுல பேட்டு வாங்கிறதுக்கு அப்பா பாக்கெட்டிலேர்ந்து 180 ரூவா திருடுனதுக்கு வீட்டுல தொவை தொவைனு தொவைச்சாய்ங்க, அதுவே 22 வயசுல ஒரு புள்ளையவே தூக்க நெனச்சேன், அந்த புள்ளை வீட்டுக்காரனுக பிச்சானுக. ஆசை வயசுக்கேத்த மாதிரி மாறுது, அதுக்கேத்த மாதிரி அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கு’ என்று புத்தன் ரேஞ்சுக்கு பேசினார்.

இங்கே எல்லோருமே ஒரு விஷயத்தை பெறுவதற்கு கடினமாகவே போராடுகிறோம். ஆனால்,  போகப் போக வேறு ஒன்று நம் கைகளில் வந்து விழுகிறது அல்லது திணிக்கப்படுகிறது. ஏரோநாட்டிகல் படிக்க வேண்டும் என்று 9-ம் வகுப்பில் வீடெல்லாம் விமான படங்களை ஒட்டிய நான்,  +2 முடித்ததும் கெமிக்கல் என்ஜினியரிங்குக்காக அண்ணா பல்கலைக்கழக கவுன்சிலிங் ஹாலில் மல்லுக்கட்டி நின்றேன். காலமோ கணினி பொறியியல் வழியாக பத்திரிகை துறைக்குள் நுழைத்தது.

நமக்கு ஒன்று வேண்டும் என்பதற்காக நாம் நடத்திய போராட்டங்களை கொஞ்சம் திரும்பி பார்க்கிற போது, அவற்றின் மீது காலம் அலட்சியமென்னும் அழிப்பானை வீசியிருப்பதை உணரலாம். இன்னமும் நாம் எதற்காகவோ போராடிக் கொண்டிருக்கிறோம், காலம் அழிப்பான் என்னும் சாட்டையை சுழற்றிக் கொண்டு காத்திருக்கிறது.

எதுவுமே கடந்து போகும்!!

-மணி
13-10-2015


Monday, September 7, 2015

மணல் வீடு

நெடுஞ்சமுத்திரத்தின்
ஆதி கரையை போல
விரிந்திருக்கிறேன் நான்.
நிறைய பாதங்கள்
கடந்த கரையாயினும்
கொஞ்சமாய் சுவடுகளை
தேக்கி வைத்துள்ளேன்,
பாதங்களால் மிதிபட்ட
கரையின் மீது
மணல் வீடுகளை
கட்டியும் இடித்தும்
கடந்து போகிறது காலம்...
-மணி





தற்காத்தல்

இன்னும் கொஞ்சம் நேரம்
விளையாடியிருக்கலாம்
ஒரு கோடை மழையை போல்
வன்மையாக சட சடத்து
முடிந்திருக்கிறது நம் விளையாட்டு,
அத்தனை ஈரத்தையும் ஒரே உறிஞ்சலில்
குடித்தது போல்
ஏதுமற்று நிற்கிறது என் பூமி.
இனிக்கும் முந்தைய நினைவுகள்
சர்க்கரை நோயை போல் துரத்துகின்றன,
சிறு கீறல் போதும்
என் உறுப்புகள் அகற்றப்படுவதற்கு,
கொஞ்சம் மீறினால்
உயிருக்கே உலை தான்
எனினும், தற்காத்துக் கொள்கிறேன்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
என்னைக் கொன்று..
-மணி

Friday, July 24, 2015

கடுகுக்கு குண்டூசி செக்யூரிட்டி..



சென்னைக்கு வந்த இந்த 2 ஆண்டுகளில் டூ-வீலர் வாங்குவது என்பது பெருங்கனவாக இருந்தது. வண்டி இல்லாத தினசரி பத்திரிகைக்காரர்களின் நிலை, விரல் இல்லாத வேடனின் நிலையை போன்றது என்றால் அது மிகையாகாது.

வாங்குகிற சம்பளம் வாய்க்கும், வாடகைக்குமாய் தேய்கிறது. கைக்காசினை போட்டு டூ-வீலர் வாங்குவது என்பது இப்போதைக்கு சாத்தியமில்லாத ஒன்று. எனவே வாகன கடனுதவிக்காக சம்பள கணக்குள்ள எச்.டி.எஃப்.சி. வங்கியை அனுகினேன். “வெல்கம் சார்உங்களுக்கு 1.70 லட்சம் வரை லோன் எலிஜிபிலிட்டி இருக்கு. அப்பிடியே போட்டுறலாமாஎன்றார்கள்.

அவ்வளவெல்லாம் வேண்டாம்,ஒரு 60 ஆயிரம் போதுமென்றேன். 2 வருடம் இஎம்ஐ சம்பளத்திலிருந்து பிடித்தம் செய்வது என்று ஒப்பந்தம். செக் லீஃப், செக்யூரிட்டி, அந்த ஃபார்ம், இந்த ஃபார்ம், பிளட் ரிலேஷன், நான் பிளட் ரிலேஷன் விவரம் என்று எல்லாவற்றையும் வாங்கிக் கொண்டார்கள். ஒரு வாரம் ஆகியும் அழைப்பேதும் இல்லை. என்னவென்று கேட்டால், உங்களது சிபில் பாய்ண்ட் குறைவாக உள்ளது என்று கூறி கையை விரித்துவிட்டார்கள்.

யோவ்.. என்ன நெனச்சுட்டு இருக்க என்னோட டாக்குமெண்டெல்லாம் வாங்குன அப்பிடி இப்பிடிஎன்று முஷ்டியை முறுக்கினேன். உங்கள் பெயரில் இந்தியன் வங்கியில் 60 ஆயிரம் எஜுகேஷனல் லோன் இருக்கிறது என்று வாயை அடைத்தார்கள். உண்மை தான். என்ஜினியரிங் படிப்பதற்காக வாங்கியது.

கடந்த 2009-ம் ஆண்டு 1.44 லட்சம் வாங்கிய கல்விக்கடனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கட்டி இப்போது 60 ஆயிரமாக குறைத்துள்ளேன். சொல்லப்போனால் அந்த கடன் தொகையில் 60 சதவீதம் கட்டியாயிற்று. எனினும், சிபில் பாய்ண்ட் குறைவாக இருப்பதாக கூறுகிறார்கள்.

ஆனால், பல ஆயிரம் கோடி கடன் வைத்துள்ள மல்லையாவுக்கும், அதானிக்கும் அரசாங்கமே பேசி மேலும் கடன் வாங்கி கொடுக்கிறது. அவர்களுடைய சிபில் பாய்ண்ட் என்னவென்று தெரியவில்லை. சாமானியன் கடுகு வாங்க வேண்டுமென்றால் குண்டூசியை செக்யூரிட்டியாக கேட்பவர்கள், மல்லையாக்கள் விமானம் வாங்க வேண்டுமென்றால், எலிகாப்ட்டரையும் சேர்த்து கொடுக்கிறார்கள். இது தான் நமது கட்டமைப்பு.